@article {
author = {Hamidieh, Behesht and Ansari Asl, Mohammad},
title = {تحلیل انتقادی مسأله ایمان به محال در مسیحیت},
journal = {معرفت کلامی 34 ، بهار و تابستان 1404},
volume = {16},
number = {1},
pages = {105-119},
year  = {2025},
publisher = {Imam Khomeini Educational and Research Institute},
issn = {2008-8876},
eissn = {2980-8316},
doi = {10.22034/kalami.2025.5001635},
abstract = {The research problem of the present paper is: How is Christian belief in
essential impossibilities (impossible by essence) possible? Christianity
is built upon firm belief in matters such as the incarnation of God, His
suffering, death, and subsequent resurrection from the dead, and these
dogmatic beliefs that must be accepted unconditionally are called
“dogmas.” However, these matters are considered essential impossibilities
and impossible-by-essence. The research method of this paper is
descriptive-analytical of the critical analysis type, drawing on various
logical rules, whereby the meaningfulness of “essential impossibilities”
is analyzed. The most important finding of this paper is that essential
impossibilities lack a determinate concept in the mind and should be
regarded as “concept-semblances” (mafhūm-namā). After logically
proving this, it becomes clear that belief in an impossible-by-essence is, in
fact, belief without an object (muta‘allaq). Consequently, since one cannot
believe in “nothing,” one must assume that a Christian brings to mind an
image of a possible concept (a delusive and vague concept), believes in
it, incorrectly applies an impossible-by-essence title (e.g., the incarnation
of God) to that mental concept, and then claims to have believed in an
impossibility.},
keywords = {Christian trinity, belief in the impossible, essential impossibilities, concept-semblance (mafhūm-namā), the opposition of privation and possession (‘adam wa malakah), },
title_fa = {تحلیل انتقادی مسأله ایمان به محال در مسیحیت},
abstract_fa ={مسئلة پژوهش پیش رو این است که ایمان مسیحی به محالاتِ ذاتی چگونه ممکن است؟ مسیحیت بر اعتقاد راسخ به اموری همچون تجسد خداوند، رنج بردن او، مردن و سپس برخاستن او از میان مردگان بنا شده است و بر این باورهای جزم‌‌اندیشانه که بی‌‌چون‌وچرا باید پذیرفته شوند، «دگما» اطلاق می‌‌شود؛ اما این امور، محالات ذاتی و ممتنعات بالذات محسوب می‌‌شوند. روش پژوهشی این نوشتار، توصیفی ـ تحلیلی از نوع تحلیل انتقادی و با استناد به قواعد گوناگون منطقی است که بدین وسیله به تحلیل مفهوم‌‌داریِ «محالات ذاتی» پرداخته است. مهم‌ترین یافتة این نوشتار این است که ممتنعات ذاتی فاقد مفهومی محصَّل در ذهن‌اند و باید آنها را «مفهوم‌‌نما» دانست. پس از اثبات منطقی این امر، آشکار می‌‌شود که ایمان به یک ممتنع بالذات، در واقع ایمانی است بی‌‌متعلَق. در نتیجه، ازآنجاکه نمی‌‌توان به «هیچ» ایمان آورد، به‌ناگزیر باید چنین فرض کرد که یک فرد مسیحی تصویری از یک مفهوم ممکن‌‌الوجود (مفهومی موهوم و مبهم) را به ذهن آورده، بدان ایمان می‌‌آورد و به‌نادرست عنوانی ممتنع‌‌الوجود (مثلاً تجسد خدا) را بر آن مفهوم ذهنی منطبق می‌‌کند و آن‌گاه ادعا می‌‌کند که به یک محال مؤمن شده است. },
keywords_fa = {تثليث مسيحي ,ايمان به محال ,محالات ذاتي ,مفهوم‌نما ,تقابل عدم و ملکه ,},
url = {https://kalami.nashriyat.ir/node/5001635},
eprint = {https://kalami.nashriyat.ir/sites/kalami.nashriyat.ir/files/article-files/5001635-1785300221.pdf}
}