@article {
author = {Hamidieh, Behesht and Ansari Asl, Mohammad},
title = {تحلیل انتقادی مسأله ایمان به محال در مسیحیت},
journal = {معرفت کلامی 34 ، بهار و تابستان 1404},
volume = {16},
number = {1},
pages = {107-121},
year  = {2025},
publisher = {Imam Khomeini Educational and Research Institute},
issn = {2008-8876},
eissn = {2980-8316},
doi = {10.22034/kalami.2025.5001635},
abstract = {Our question in this essay is how is the Christian faith possible intrinsically impossible affairs? Christianity is based on a firm belief in such things as the incarnation of God, His suffering, His death, and then His resurrection from the dead. And these dogmatic beliefs, which must be unequivocally accepted, are called "dogmas." But these are intrinsically impossible affairs. The research method of this paper is based on "formal logic" and citing various rules, which have hereby been analyzed to have the meaning of "intrinsically impossible affairs ". The most important finding of this paper is that intrinsic abstinences lack a product concept in the mind and should be considered "concept of the facade". After logically proving this, it becomes clear that belief in an inherently abstinent is, in fact, an unbelievable faith. Consequently, since one cannot believe in anything, it must inevitably be assumed that a Christian person imagines an image of a possible concept (an imaginary and vague concept), believes in it, and incorrectly refrains from it. He adapts existence (for example, the incarnation of God) to that mental concept and then claims that he has become a believer in the impossible.  },
keywords = {Christian trinity, belief in impassible, intrinsically impossible affairs, pseudo concept and the contrast between mood and lack of it, },
title_fa = {تحلیل انتقادی مسأله ایمان به محال در مسیحیت},
abstract_fa ={مسئلة پژوهش پیش رو این است که ایمان مسیحی به محالاتِ ذاتی چگونه ممکن است؟ مسیحیت بر اعتقاد راسخ به اموری همچون تجسد خداوند، رنج بردن او، مردن و سپس برخاستن او از میان مردگان بنا شده است و بر این باورهای جزم‌‌اندیشانه که بی‌‌چون‌وچرا باید پذیرفته شوند، «دگما» اطلاق می‌‌شود؛ اما این امور، محالات ذاتی و ممتنعات بالذات محسوب می‌‌شوند. روش پژوهشی این نوشتار، توصیفی ـ تحلیلی از نوع تحلیل انتقادی و با استناد به قواعد گوناگون منطقی است که بدین وسیله به تحلیل مفهوم‌‌داریِ «محالات ذاتی» پرداخته است. مهم‌ترین یافتة این نوشتار این است که ممتنعات ذاتی فاقد مفهومی محصَّل در ذهن‌اند و باید آنها را «مفهوم‌‌نما» دانست. پس از اثبات منطقی این امر، آشکار می‌‌شود که ایمان به یک ممتنع بالذات، در واقع ایمانی است بی‌‌متعلَق. در نتیجه، ازآنجاکه نمی‌‌توان به «هیچ» ایمان آورد، به‌ناگزیر باید چنین فرض کرد که یک فرد مسیحی تصویری از یک مفهوم ممکن‌‌الوجود (مفهومی موهوم و مبهم) را به ذهن آورده، بدان ایمان می‌‌آورد و به‌نادرست عنوانی ممتنع‌‌الوجود (مثلاً تجسد خدا) را بر آن مفهوم ذهنی منطبق می‌‌کند و آن‌گاه ادعا می‌‌کند که به یک محال مؤمن شده است. },
keywords_fa = {تثليث مسيحي ,ايمان به محال ,محالات ذاتي ,مفهوم‌نما ,تقابل عدم و ملکه ,},
url = {https://kalami.nashriyat.ir/node/5001635},
eprint = {}
}