مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت کلامی 2008-8876 16 1 2025 06 05 تحلیل انتقادی مسأله ایمان به محال در مسیحیت 105 119 5001635 10.22034/kalami.2025.5001635 FA بهزاد حمیدیه استادیار محمد انصاری اصل استادیار گروه ادیان شرق، دانشکده ادیان و عرفان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم 0009-0004-5266-5132 Journal Article 2025 05 05 The research problem of the present paper is: How is Christian belief in essential impossibilities (impossible by essence) possible? Christianity is built upon firm belief in matters such as the incarnation of God, His suffering, death, and subsequent resurrection from the dead, and these dogmatic beliefs that must be accepted unconditionally are called “dogmas.” However, these matters are considered essential impossibilities and impossible-by-essence. The research method of this paper is descriptive-analytical of the critical analysis type, drawing on various logical rules, whereby the meaningfulness of “essential impossibilities” is analyzed. The most important finding of this paper is that essential impossibilities lack a determinate concept in the mind and should be regarded as “concept-semblances” (mafhūm-namā). After logically proving this, it becomes clear that belief in an impossible-by-essence is, in fact, belief without an object (muta‘allaq). Consequently, since one cannot believe in “nothing,” one must assume that a Christian brings to mind an image of a possible concept (a delusive and vague concept), believes in it, incorrectly applies an impossible-by-essence title (e.g., the incarnation of God) to that mental concept, and then claims to have believed in an impossibility. مسئلة پژوهش پیش رو این است که ایمان مسیحی به محالاتِ ذاتی چگونه ممکن است؟ مسیحیت بر اعتقاد راسخ به اموری همچون تجسد خداوند، رنج بردن او، مردن و سپس برخاستن او از میان مردگان بنا شده است و بر این باورهای جزم‌‌اندیشانه که بی‌‌چون‌وچرا باید پذیرفته شوند، «دگما» اطلاق می‌‌شود؛ اما این امور، محالات ذاتی و ممتنعات بالذات محسوب می‌‌شوند. روش پژوهشی این نوشتار، توصیفی ـ تحلیلی از نوع تحلیل انتقادی و با استناد به قواعد گوناگون منطقی است که بدین وسیله به تحلیل مفهوم‌‌داریِ «محالات ذاتی» پرداخته است. مهم‌ترین یافتة این نوشتار این است که ممتنعات ذاتی فاقد مفهومی محصَّل در ذهن‌اند و باید آنها را «مفهوم‌‌نما» دانست. پس از اثبات منطقی این امر، آشکار می‌‌شود که ایمان به یک ممتنع بالذات، در واقع ایمانی است بی‌‌متعلَق. در نتیجه، ازآنجاکه نمی‌‌توان به «هیچ» ایمان آورد، به‌ناگزیر باید چنین فرض کرد که یک فرد مسیحی تصویری از یک مفهوم ممکن‌‌الوجود (مفهومی موهوم و مبهم) را به ذهن آورده، بدان ایمان می‌‌آورد و به‌نادرست عنوانی ممتنع‌‌الوجود (مثلاً تجسد خدا) را بر آن مفهوم ذهنی منطبق می‌‌کند و آن‌گاه ادعا می‌‌کند که به یک محال مؤمن شده است. https://kalami.nashriyat.ir/sites/kalami.nashriyat.ir/files/article-files/5001635-1785300221.pdf