مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت کلامی 2008-8876 15 2 2024 09 22 بررسی روابط بینامتنیت اشاره‌ای نهج‌البلاغه با قرآن در موضوع نبوت 75 98 5002041 10.22034/kalami.2025.5002041 FA ناصر شهرابی رسول محمدجعفری دانشیار - علوم قرآن و حدیث-شاهد تهران 0000-0002-3554-0694 Journal Article 2025 05 01 According to the theory of intertextuality, no text or discourse exists that is not derived from other texts. The Holy Qur’an, which is the miracle of the Noble Prophet and was sent for the guidance of humanity, has inspired many religious and theological works by great scholars. Nahj al-Balāghah is one of the texts that has been profoundly influenced by the Qur’an, and its intertextual relationship with Qur’anic verses is extensive. Examining all dimensions of intertextuality between Nahj al-Balāghah and the Qur’an requires numerous studies. Focusing on the topic of “prophethood,” the present research employs a descriptive–analytical method to answer the question: What is the nature of the allusive intertextual relations concerning prophethood between Nahj al-Balāghah and the Qur’an? The findings indicate that Imam ʿAlī (peace be upon him) extensively explained issues related to prophethood—especially specific prophethood—by drawing inspiration from Qur’anic verses. General prophethood is mentioned twenty-two times, reflecting themes such as God’s selection of prophets for guidance, the covenant taken from the prophets, and their duty of conveying the message. Specific prophethood is mentioned forty-five times and includes topics such as the recognition of the Seal of the Prophets by followers of other religions, the guidance of the pre-Islamic Arabs and their salvation from Hellfire, glad tidings of the final Prophet’s mission, and the Ahl al-Bayt as the successors of the Prophet. بر اساس نظریة بینامتنیت، هیچ نوشته یا مطلبی نیست، مگر آنکه از متون دیگر گرفته شده باشد. قرآن مجید که معجزة پیامبر اکرم(ص) و برای هدایت بشریت فرستاده شده، برای بسیاری از متون دینی و کلام‌ بزرگان دین الهام‌بخش بوده است. نهج‌البلاغه یکی از متونی است که بسیار از قرآن متأثر بوده و رابطة بینامتنی آن با آیات قرآن بسیار است. بررسی تمام ابعاد بینامتنیت نهج‌البلاغه و قرآن، به پژوهش‌های بسیار نیاز دارد. این تحقیق با تمرکز بر موضوع «نبوت»، با روش توصیفی ـ تحلیلی در پی پاسخ به این سؤال است که بررسی روابط بینامتنی «نبوت» در نهج‌البلاغه و قرآن در سطح بینامتنی اشاره‌ای چگونه است؟ نتایج تحقیق نشان داد که امام علی (ع) به‌صورت گسترده با الهام از آیات قرآن، مسائل نبوت به‌ویژه نبوت خاصه را تبیین فرموده است. به نبوت عامه 22 بار اشاره شده و مسائلی مانند انتخاب پیامبران برای هدایت، پیمان گرفتن خداوند از پیامبران و وظیفة تبلیغ در آن انعکاس یافته است. به نبوت خاصه نیز 45 بار اشاره شده و موضوعاتی مانند آشنا بودن پیامبر خاتم(ص) برای پیروان ادیان دیگر، هدایت اعراب جاهلی و نجات آنان از آتش جهنم، بشارت بر نبوت پیامبر خاتم، و اهل‌بیت(ص) جانشینان پیامبر(ص) در ذیل آن آمده است. https://kalami.nashriyat.ir/sites/kalami.nashriyat.ir/files/article-files/5002041-1781338161.pdf