مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت کلامی 2008-8876 17 1 2026 09 06 واقع‌گرایی از منظر جورج وارنوک و جورج ادوارد مور در پرتو رابطه باید و هست 5003871 10.22034/kalami.2026.5003871 FA حمیدرضا گودرزی دکتری تخصصی 0009-0004-0164-0875 حسن قره باغی دکتری - فلسفه دین مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0009-0009-5201-546x Journal Article 2026 05 24 The relationship between moral realism and the relationship of "ought and is" is one of the fundamental issues of metaethics. Meanwhile, the common reading of George Edward More introduces him as a denial of the inference of ought from is. George Warnock, in his critique of More, considers him to believe in the lack of connection between ought and is and seeks to prove this connection himself. The aim of this research is to comparative re-reading of Warnock and More's views in order to clarify their realist position towards the relationship of ought and is while criticizing the common interpretation of More's naturalistic fallacy. The research method is descriptive-analytical using library resources and analysis of original works. Warnock, by reviewing rationality and conditions for the general welfare, makes the relationship between facts and values. It is a common understanding, this article shows that while separating "good and bad" from "ought and ought not", he reduces the concept of "ought" to two issues of the type of "is", namely the causal-disabled proposition and the issue of inherent goodness, and as a result accepts the inference of ought from is. Both philosophers in moral realism, the logical relationship between ought and can be made, and the interpretation of Moore as the founder of the "ought and is fallacy" is incorrect. نسبت میان واقع‌گرایی اخلاقی و رابطه «باید و هست» از مسائل بنیادین فرااخلاق است. در این میان، خوانش رایج از جورج ادوارد مور او را منکر استنتاج باید از هست معرفی می‌کند. جورج وارنوک در نقد مور وی را قائل به عدم ارتباط باید و هست می‌داند و خود به دنبال اثبات این رابطه است. هدف این پژوهش بازخوانی تطبیقی دیدگاه وارنوک و مور جهت روشن‌سازی موضع واقع‌گرایانه آن‌ها در قبال رابطه باید و هست در ضمن نقد تفسیر رایج از مغالطه طبیعت‌گرایانه مور است. روش پژوهش به صورت توصیفی‑تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای آثار اصلی است. وارنوک با تأکید بر معیارهای عقلانی و مبتنی بر رفاه عمومی، پیوند ضروری میان واقعیت‌ها و ارزش‌ها را اثبات می‌کند. برخلاف برداشت رایج، این نوشتار نشان می‌دهد مور ضمن تفکیک «خوب و بد» از «باید و نباید»، مفهوم «باید» را به دو قضیه از سنخ «هست» یعنی قضیه علی‑معلولی و قضیه خوبی ذاتی تحویل می‌برد و در نتیجه استنتاج باید از هست را می‌پذیرد. لذا هر دو فیلسوف در چارچوب واقع‌گرایی اخلاقی، رابطه منطقی میان باید و هست را تأیید می‌کنند و تفسیر از مور به عنوان بنیان‌گذار «مغالطه باید و هست» نادرست است.