مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت کلامی 2008-8876 1 3 2010 05 18 قرآن‌بسندگی و انکار حجیت حدیث: بررسی خاستگاه و اندیشه‌های اهل قرآن / قرآنیون 91 112 600 FA سیدعلی آقایی دانشجوی دکتری - تخصصی علوم قرآن و حدیث، دانشگاه آزاد اسلامی- واحد علوم و تحقیقات Journal Article 2010 12 06 Hadith، second to Quran، is considered as the second source to infer religious injunctions and religious laws of Islam. Most Muslims consider Hadith as the only way to achieve the practice of Prophet، that is، his words، deeds and accounts. Therefore، Hadith has had a basic role in the formation of Islamic tradition، so that most people believe Hadith has always had an indisputable authority. The present paper deals with the matter، using an analytical approach. Historical investigation shows that Hadith has not always enjoyed widespread and popular acceptability and authority. Some disagreements with Hadith transmission and recording، and with its application as a source to infer religious injunction have reported in old Islamic works. There have been disagreements with Hadith in 19th and 20th centuries which are not restricted to a particular geographical region. «حدیث» پس از قرآن، دومین منبعِ استنباط احکام فقهی و شریعت اسلامی شناخته می شود. عموم مسلمانان حدیث را تنها ابزار دستیابی به سنت نبوی یعنی قول، فعل و تقریر پیامبر می دانند. بنابراین، حدیث نقشی اساسی در شکل گیری سنت اسلامی داشته است تا آنجا که تلقی عام این است که حدیث همواره از حجیتی بی چون و چرا برخوردار بوده است.این مقاله با رویکرد تحلیلی به این موضوع می پردازد. بررسی تاریخی نشان می دهد که حدیث همواره از این مقبولیت و حجیت گسترده و عام بهره مند نبوده است. در آثار اسلامی کهن، مخالفت هایی با نقل و ضبط حدیث و کاربرد آن به عنوان منبع استنباط احکام شرعی گزارش شده است. در سدة نوزدهم و بیستم میلادی نیز مجدداً مخالفت هایی با حدیث شکل گرفته است که لزوماً محدود به یک منطقة جغرافیایی خاص نیست. https://kalami.nashriyat.ir/sites/kalami.nashriyat.ir/files/article-files/4_2.pdf