مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت کلامی 2008-8876 8 1 2017 11 02 بررسی انتقادی دیدگاه غیاث الدین منصور دشتکی در معاد جسمانی 79 94 759 FA عسکری سلیمانی امیری استاد - مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0 سیدمحمدرضا مدرسی دکتری - فلسفه تطبیق مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) Journal Article 2017 03 31 Ghiyath-al-Din Mansour Dashtaki, a philosopher of the ninth and tenth century, is the first to provide an intellectual proof for the corporal resurrection of an elemental body. He bases his views on transmitted sciences and intellectual reasoning to prove his claim. This paper seeks to study Ghaith al-Din's arguments in favor of in proving the resurrection of the elemental body. His intellectual proof is centered on the continuation of the soul's attachment to the body after death, a perception which is criticized by Sadr al-Muta’alehin and on his claim about the return of the soul to the material body after the formation of complete temperament in the Day of Resurrection, a view which is criticized by Aqa'ali Modarres. His recourse to Quranic verses for proving the idea of elemental body is not flawless. After criticizing and analyzing his viewpoint, we reach the conclusion that the rational and traditional argument he presents to prove the resurrection of the elemental body is incomplete غیاث الدین منصور دشتکی از فلاسفه‌ی قرن نهم و دهم، نخستین فیلسوفی است که ادعای برهان عقلی بر معاد جسمانی با بدن عنصری کرده است. وی از دو راه عقلی و نقلی به اثبات معاد جسم عنصری می پردازد. در این گفتار در پی بررسی استدلال های غیاث الدین در اثبات معاد جسم عنصری هستیم. برهان عقلی وی مبتنی بر بقای تعلق نفس به بدن پس از مرگ است که مورد نقد صدرالمتألهین واقع شده است؛ و مدعای وی بر بازگشت نفس به بدن عنصری دنیوی، پس از شکل گیری مزاج کامل در قیامت است، که مورد نقد آقاعلی مدرس قرار گرفته است. تمسک وی به آیات برای اثبات جسم عنصری نیز خالی از اشکال نیست. با نقد و بررسی دیدگاه وی به این نتیجه رسیدیم که برهان عقلی و نقلی وی در اثبات معاد جسم عنصری ناتمام است. https://kalami.nashriyat.ir/sites/kalami.nashriyat.ir/files/article-files/5_12.pdf