<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت کلامی</JournalTitle>
                <Issn>2008-8876</Issn>
                <Volume>8</Volume>
                <Issue>1</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2017</Year>
                    <Month>11</Month>
                    <Day>02</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>صدق الهی و مسئله خلف وعید</VernacularTitle>
            <FirstPage>129</FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">865</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>عبدالرحیم</FirstName>
            <LastName>سلیمانی بهبهانی</LastName>
            <Affiliation>استادیار - پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی (دفتر تبلیغات)</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0000-0001-7798-2549</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2017</Year>
                    <Month>04</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">به دست دادن تصویر درست از صفات ذاتی و فعلی خداوند، و تلاش در جهت زدودن شبهات مرتبط با اوصاف الهی، نقشی برجسته در تعمیق باور دینی و جلوگیری از انحرافات اعتقادی دارد. صفت صدق الهی هرچند از اوصاف مورد اتفاق است، اما گاهی ممکن است در تعارض با یکی دیگر از باورهای دینی، یعنی جواز عفو و عدم عذاب برخی گناهکاران بر طبق مشیت الهی، جلوه کند. تفضلیه که معتقد به جواز عفو هستند، برای نشان دادن سازگاری میان این عقیده با صفت صدق الهی و وعیدهای موجود در قرآن و احادیث، نظریه های مختلفی عرضه کرده اند، که مهم ترین آنها عبارت اند از: نظریه‌ی مبتنی بر انکار اطلاق قبح کذب؛ نظریه‌ی انشاء انگاری وعد و وعید؛ نظریه‌ی عدم واقع نمایی زبان وعد و وعید؛ نظریه انکار تنجّز و حمل وعیدها بر استحقاق عقاب، و نظریه‌ی مشروط بودنِ وعیدهای الهی. نوشتار حاضر، که به شیوه‌ی کتابخانه ای و با رویکرد توصیفی تحلیلی سامان یافته، بر آن است که نظریه‌ی اخیر- یعنی مشروط بودنِ آیات و اخبار وعید و عدم اطلاق و عمومیت آنها- نظریه ای استوار و دارای پشتوانه‌ی عقلی، قرآنی و حدیثی است، و چهار نظریه‌ی دیگر دارای اشکال اند.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">صدق الهی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">وعد و وعید</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">خلف وعید</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">وعیدیه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">تفضلیه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">کذب نافع</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
            <ArchiveCopySource DocType="pdf">https://kalami.nashriyat.ir/sites/kalami.nashriyat.ir/files/article-files/8_3.pdf</ArchiveCopySource>        </Article>
    </ArticleSet>
