راويان تراث كلامي شيعه از بحرين

ضميمهسايز
8.pdf301.48 کيلو بايت

سال هفتم، شماره اول، پياپي 16، بهار و تابستان 1395

مهدي سليماني آشتياني/ دانشجوي دكتري شيعه شناسي اديان، دانشگاه اديان و مذاهب            msa0121@gamil.com

قاسم جوادي (صفري)/ استاديار جامعة المصطفي العالمية                                                  javadi608@yahoo.com

دريافت: 02/12/94 - پذيرش: 05/05/1395

چكيده

براي بررسي وجود انديشه هاي طاکلامي در ميان راويان و اصحاب ائمه، بايسته است كه كل ميراث روايي ايشان جمع آوري و تبويب شود و گرايش هاي احتمالي آنان به موضوعات کلامي مورد ارزيابي قرار گيرد. در بحرين قديم (شامل کويت، احساء، قطر و مجمع الجزاير بحرين کنوني) گرايش غالب راويان و محدثان، نص گرايي بوده و اين جريان، حوزة علمي بحرين را قرن ها در اختيار داشته است و حتي برخي، اخبارگرايي قرون متأخر در بحرين را ادامة همان جريان نص گراي قديم دانسته اند. در نوشتار پيش رو، با استفاده از منابع حديثي و رجالي ضمن معرفي محدث - متکلمان بحريني (با تأکيد بر قبيلة عبدالقيس) و در يک بازة زماني (عصر اميرالمؤمنين تا امام جواد‰)، تلاش شده تا پيشينة کلامي حوزة بحرين به عنوان جرياني ميانه و درخور توجه بازشناسي شود و با نماياندن وجود اين جريان، انگارة نص گرايي مطلق و بي رقيب در ميان بحريني ها نقد شود.

کليدواژه ها: بحرين، عبدالقيس، روايات کلامي، حوزة کلامي بحرين.